سگ با زبان به زخم تنش میزند دوا کمتر ز سگ کسیست که زخم زبان زند

می دانم که با کلمه چه کارها می توان کرد، اما ما در زندگی روزمره امکان بهترین گزینش ها را دمادم در اختیار نداریم. گاه از سر خشم، گاه از سر بی خیالی و بی قیدی، گاه از سر تسامح و گاه به دلیل تهاجم یک احساس ، واژه هایی به کار می بریم که به کار بردن آنها جرم است. احتیاط باید کرد."

یک عاشقانه ی آرام ـ نادر ابراهیمی

سلام به همه ی دوستان عزیز عمه ها و خاله ها و عمو ها و دایی  های محمد حسین .

امروز جشن تولد محمد حسینه وچون ما خیلی سرمون شلوغ بود زحمت تهیه ی کیک و انداختیم گردن عمه فرشیده اونم از اونجایی که همه میشناسنش کیک دست نخورده ی تولد خودش رو که فکر کنم تیرماه بوده برامون آورده با فاکتور جعلی پولش رو هم مطالبه میکنه (کسی نخوره که مریض میشه).عکس هارو هم امید عزیز چون تشریف نداشتن خودمون از تو وبلاگشون گلچین کردیم تا همه ی ستادیاتو برقراری این جشن سهیم باشند . به قول شاعر :

دوستان بیان یاری کنن

منم واسه پسرم تولد داری کنم.

پسرم:

 در ۱۸آبانماه ۸۰ زلالترین قطره ی شبنم بر گل وجودمان نشست و تو همچون نگین الماسی در حلقه ی زندگیمان جای گرفتی .در روزی از روزهای خدا که تمامی گلهای زیبا در پائیز شکفتن آغاز کردند تو قشنگترین گل باغچه ی زندگی ما بودی .در سالروز گشودن چشمانت به دنیا تمامی گلهای زیبا تقدیم کوچکترین لبخند تو باد.

امروز محمد حسین ٨ساله میشه یعنی هفت سالگی رو تموم میکنه و وارد هشت سالگی میشه این متن  تقدیم به تک ستاره ی تمام وجودم که امیدوارم صد ساله بشه.

خاموش تر از سکوت محو گذشته ها شده ام چند برگ کاغذ و یک خودکار نیمه تمام و دلی که هیچگاه با من همراه نبوده در کنارم نشسته اند قافله ی دقایق از مقابلم میگذرندبا حسرت نگاهش میکنم .چند دقیقه به کهنسالی نزدیکتر شده ام دیگر حرفهایم برای کاغذ ها تازگی ندارد .دفتر ها خط مرا نمیخوانند و کلمات مطنطنی که از ناشناخته ترین نقطه ی خیالم فریاد میکشند هیچ حسی را در تو بیدار نمیکنند افسوس معنی که اندوه واره هایم را نمیدانی.

گل من

چند گاهی است که صاعقه لبخند تو جنگل کلماتم را به آتش کشیده است وقتی روزها از خیابان های تکراری کار و خستگی به خانه می آیم دوست دارم ساعتها ترا در چشمانم  بنشانم چقدر آسوده به سپیدی سقف خیره شده ای دستهایت عطر باغ خدا را دارند .کینه ای قلب کوچکت را سیاه نکرده است لبهایت به دروغ باز نشده اند چشمهایت گناه را نمیشناسند و صریح تر از رودهای جهان میخندی.

تو نمیدانی که چه روز های سختی در پیش است تو نهالی خرد را ماننده ای که اگربه درختان ستبر تکیه نکند سیلابها فرصت شناور شدن را از او میگیرند .تو نمیدانی که فردا در کوچه های دلگیر زندگی پیر خواهی شد وشانه های تردت در زیر سنگینی حوادث ترک بر میدارد و من که اینهمه نفسهای گرم تر میسرایم و احساس میکنم که دنیای کوچک من در گریه های کودکانه ی تو میتپد .میدانم که فردا شاید حتی به یاد من نباشی .فردا که در آسیاب زمانه خرد میشوم موهایم به سفیدی میگراید و چشمهایم به زحمت ترا میبینند .

بگذار دستهای کوچکت را در دست بگیرم بگذار ترا در آغوش بفشارم و اشکهارا از گونه هایت پاک کنم .تو نمیدانی که روزگار چه بیرحمانه شادابی ات را تباه میکند.تو نمیدانی که فردا در پیری کسی به گریه هایت دل نمیسوزاند و آنگاه که چشمهایت تمام شد همین زمین سرسبز چنان سنگدلانه ترا در آغوش خواهد گرفت که آفتاب هم به سراغت نخواهد آمد.

فردا که من نیستم مبادا در پیچ و خم زندگی و سختی و هیاهوی دنیا رنگ و روی خانه ی تنگ و تاریک مرا از یاد ببری.

زندگی را بگذار تا به مبارزه ات بخواند تا که

جسارت یابی،بگذار برانگیزدت ، بر پای داردت ،

بگذار تو را در بر گیرد،با تو بیامیزد ، بگذار شکوه

یک صبح آرام و ساده را نشانت دهد ،بگذار

اعجاز دنیای پیچیده درونت را با تو باز

نماید .بگذار یاریت دهد تا که باورهایت را دریابی

و خدای اندرون را باز شناسی ،بگذار از توان

خویش ترا مبهوت کند .

زندگی را بگذار یاورت شود تا که دریابی او

همان است که به دستهای خویش بنا کرده ای

و این توان را دارد تا همان شود که

میخواهی.....

    روزت شگفت و سرخوش باد ....                 

                                 امروز و هر روز